[et_pb_section fb_built=”1″ fullwidth=”on” _builder_version=”4.16″ custom_padding=”0px|0px|0|0px” global_colors_info=”{}”][et_pb_fullwidth_menu menu_id=”25″ submenu_direction=”downwards” fullwidth_menu=”off” _builder_version=”4.16″ menu_font=”|600||on|||||” menu_font_size=”17px” background_color=”#29a9dd” background_layout=”dark” global_colors_info=”{}”][\/et_pb_fullwidth_menu][\/et_pb_section][et_pb_section fb_built=”1″ _builder_version=”4.27.6″ background_enable_image=”off” custom_padding=”35px|0px|0|0px” global_colors_info=”{}”][et_pb_row column_structure=”1_2,1_2″ _builder_version=”4.16″ background_size=”initial” background_position=”top_left” background_repeat=”repeat” custom_padding=”3px|0px|27px|0px” global_colors_info=”{}”][et_pb_column type=”1_2″ _builder_version=”4.16″ custom_padding=”|||” global_colors_info=”{}” custom_padding__hover=”|||”][et_pb_text _builder_version=”4.27.6″ text_font=”|700||on|||||” text_font_size=”33px” text_line_height=”1em” global_colors_info=”{}”]<\/p>\n
SOPOT NON-FICTION 2026<\/p>\n
[\/et_pb_text][et_pb_text _builder_version=”4.27.6″ text_font=”||||||||” hover_enabled=”0″ global_colors_info=”{}” sticky_enabled=”0″]<\/p>\n
Organizator: Fundacja Teatru BOTO
Kuratorzy: Adam Nalepa, Roman Paw\u0142owski-Felberg oraz Marzena Sadocha<\/p>\n
Dofinansowano ze \u015brodk\u00f3w Miasta Sopotu. [\/et_pb_text][\/et_pb_column][et_pb_column type=”1_2″ _builder_version=”4.16″ custom_padding=”|||” global_colors_info=”{}” custom_padding__hover=”|||”][\/et_pb_column][\/et_pb_row][\/et_pb_section][et_pb_section fb_built=”1″ _builder_version=”4.16″ custom_padding=”30px|0px|54px|0px” global_colors_info=”{}”][et_pb_row _builder_version=”4.16″ background_size=”initial” background_position=”top_left” background_repeat=”repeat” custom_padding=”0|0px|27px|0px” global_colors_info=”{}”][et_pb_column type=”4_4″ _builder_version=”4.16″ custom_padding=”|||” global_colors_info=”{}” custom_padding__hover=”|||”][et_pb_text _builder_version=”4.27.6″ hover_enabled=”0″ global_colors_info=”{}” sticky_enabled=”0″]<\/p>\n TATKO<\/strong> <\/p>\n RYB\u0104 NIE JESTEM<\/strong> <\/p>\n NOC DY\u017bURNA WCI\u0104\u017b BYWA TRUDNA<\/strong> <\/p>\n RUDA WIEWI\u00d3RKA<\/strong> <\/p>\n \u201eO 4:12 WIDZIANO MNIE PO RAZ OSTANI\u201d<\/strong> <\/p>\n C\u00d3RKI KSI\u0118DZA<\/strong> <\/p>\n ATLAS OBECNO\u015aCI<\/strong> [\/et_pb_text][\/et_pb_column][\/et_pb_row][\/et_pb_section][et_pb_section fb_built=”1″ _builder_version=”4.27.6″ _module_preset=”default” global_colors_info=”{}”][et_pb_row column_structure=”1_2,1_2″ _builder_version=”4.27.6″ _module_preset=”default” global_colors_info=”{}”][et_pb_column type=”1_2″ _builder_version=”4.27.6″ _module_preset=”default” global_colors_info=”{}”][et_pb_image src=”https:\/\/boto.art.pl\/wp-content\/uploads\/2026\/05\/Sopot-dofinansowanie-poziom-PL-marynarz-CMYK.jpg” title_text=”Sopot-dofinansowanie-poziom-PL-marynarz-CMYK” _builder_version=”4.27.6″ _module_preset=”default” global_colors_info=”{}”][\/et_pb_image][\/et_pb_column][et_pb_column type=”1_2″ _builder_version=”4.27.6″ _module_preset=”default” global_colors_info=”{}”][et_pb_image src=”https:\/\/boto.art.pl\/wp-content\/uploads\/2026\/05\/dotacja-MKiDN_-_WWW_poziom_cmyk.jpg” title_text=”dotacja MKiDN_-_WWW_poziom_cmyk” _builder_version=”4.27.6″ _module_preset=”default” global_colors_info=”{}”][\/et_pb_image][\/et_pb_column][\/et_pb_row][\/et_pb_section]<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" SOPOT NON-FICTION 2026Organizator: Fundacja Teatru BOTOKuratorzy: Adam Nalepa, Roman Paw\u0142owski-Felberg oraz Marzena Sadocha Dofinansowano ze \u015brodk\u00f3w Miasta Sopotu.Dofinansowano ze \u015brodk\u00f3w Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodz\u0105cych z Funduszu Promocji Kultury \u2013 pa\u0144stwowego funduszu celowegoTATKOMagda Feracz \/ Joanna Kr\u00f3lPunktem wyj\u015bcia projektu jest ksi\u0105\u017cka Magdy Fertacz \u201eTatko” \u2014 autobiograficzna proza poetycka b\u0119d\u0105ca rozrachunkiem c\u00f3rki z postaci\u0105 ojca. […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"_et_pb_use_builder":"on","_et_pb_old_content":"","_et_gb_content_width":"","inline_featured_image":false,"footnotes":""},"class_list":["post-72739","page","type-page","status-publish","hentry"],"yoast_head":"\n
<\/em>Dofinansowano ze \u015brodk\u00f3w Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodz\u0105cych z Funduszu Promocji Kultury \u2013 pa\u0144stwowego funduszu celowego<\/em><\/p>\n
Magda Feracz \/ Joanna Kr\u00f3l<\/strong>
Punktem wyj\u015bcia projektu jest ksi\u0105\u017cka Magdy Fertacz \u201eTatko” \u2014 autobiograficzna proza poetycka b\u0119d\u0105ca rozrachunkiem c\u00f3rki z postaci\u0105 ojca. Ojciec jest tu postaci\u0105 dokumentalnie wyj\u0105tkow\u0105: wybitny kardiochirurg, pionier transplantologii serca w Polsce, gwiazda polskiej kardiochirurgii, laureat najwy\u017cszych pa\u0144stwowych i medycznych odznacze\u0144. Jedyny Polak uhonorowany tablic\u0105 i drzewkiem na wyspie Kos \u2014 rodzinnej wyspie Hipokratesa.
Projekt rozpatruj\u0119 jako studium p\u0119kni\u0119cia mi\u0119dzy dwoma rodzajami archiwum. Pierwsze ma charakter instytucjonalny: dyplomy, odznaczenia pa\u0144stwowe, protoko\u0142y medyczne, nazwisko obecne w historii polskiej medycyny. Drugie ma charakter cielesny \u2014 przechowuje je cia\u0142o c\u00f3rki: wieloletnie zaburzenia, nawracaj\u0105ce napady paniki, \u015blady przemocy zapisane w uk\u0142adzie nerwowym. To archiwum nie posiada protoko\u0142u, lecz jest r\u00f3wnie precyzyjnym zapisem rzeczywisto\u015bci.
Projekt stawia pytanie o to, co pozostaje poza zasi\u0119giem dokumentu instytucjonalnego. D\u0142onie chirurga wykonuj\u0105ce przeszczepy serca i te same d\u0142onie jako narz\u0119dzie przemocy domowej. Projekt jest pr\u00f3b\u0105 oddania g\u0142osu drugiemu archiwum \u2014 r\u00f3wnoprawnemu i niepomijalnemu dokumentowi ludzkiego do\u015bwiadczenia.<\/p>\n
Teatr Nowy im. Izabelli Cywi\u0144skiej w Poznaniu<\/strong>
Maria Bruni \/ Ilona Gumowska \/ Martyna Zaremba-Ma\u0107kowska \/ NN<\/strong>
\u201eKraulem przez Kana\u0142 La Manche\u201d to autobiograficzna powie\u015b\u0107 Teresy Zarzecza\u0144skiej-R\u00f3\u017ca\u0144skiej, kt\u00f3ra sta\u0142a si\u0119 inspiracj\u0105 dla artyst\u00f3w Teatru Nowego w Poznaniu, aby opowiedzie\u0107 o losach polskiej p\u0142ywaczki, nauczycielki matematyki, wielokrotnej mistrzyni i rekordzistki Polski w stylu klasycznym. Pochodz\u0105ca z Poznania p\u0142ywaczka jako pierwsza Polka i jedna z czterech kobiet, przep\u0142yn\u0119\u0142a Kana\u0142 La Manche.<\/p>\n
Grupa Skorupa, Warszawa<\/strong>
Aleksandra Skorupa \/ Paulina Fonferek \/ Dominik Sikora \/ Dominika Zieli\u0144ska \/ Zuzanna Chrobak<\/strong>
Projekt \u201eNoc dy\u017curna wci\u0105\u017c bywa trudna\u201d to teatralny esej dokumentalny o pracy piel\u0119gniarek i po\u0142o\u017cnych jako do\u015bwiadczeniu granicznym \u2013 pomi\u0119dzy cia\u0142em a systemem, opiek\u0105 a wyczerpaniem, \u017cyciem a jego podtrzymywaniem. Punktem wyj\u015bcia s\u0105 osobiste i badawcze do\u015bwiadczenia re\u017cyserki, materia\u0142y literackie i dokumentalne.
Spektakl buduje wielog\u0142osow\u0105 struktur\u0119 sceniczn\u0105, w kt\u00f3rej choreografia, j\u0119zyk poetycki i fragmenty dokumentalne tworz\u0105 obraz nocnego dy\u017curu jako stanu permanentnego przeci\u0105\u017cenia i rozpadu to\u017csamo\u015bci. Centralnym motywem jest cia\u0142o pracuj\u0105ce \u2013 jednocze\u015bnie widzialne i niewidzialne, opieku\u0144cze i wymazane.<\/p>\n
Victoria Yegorova \/ Alina Dzmitrovich \/ Uliana Shargaeva<\/strong>
Podczas ucieczki z Bia\u0142orusi do Polski przez zielon\u0105 granic\u0119 dwie m\u0142ode dziewczyny – lekarki, skazane na lata prac przymusowych – trafiaj\u0105 w r\u0119ce przemytnika, kt\u00f3rego towarzystwo okazuje si\u0119 nie mniej niebezpiecznym ni\u017c opresyjny system, przed kt\u00f3rym pr\u00f3buj\u0105 si\u0119 uratowa\u0107.
To historia o krucho\u015bci wolno\u015bci. Realizm dokumentalny zderza si\u0119 tu z subtelnym absurdem \u2013 tym samym, kt\u00f3ry przenika codzienno\u015b\u0107 \u017cycia w krajach autorytarnych. Chcemy odebra\u0107 ucieczce politycznej patos wielkiego wydarzenia i pokaza\u0107 j\u0105 jako ci\u0105g drobnych, absurdalnych moment\u00f3w \u2013 dalekich od czegokolwiek, co nazywamy bohaterstwem.<\/p>\n
Mira Ma\u0144ka \/ Katarzyna Sobolewska \/ Kamila Janik \/ Beata Passini<\/strong>
Projekt \u201eo 4:12 widziano mnie po raz ostatni\u201d podejmuje krytyczn\u0105 refleksj\u0119 nad kulturow\u0105 reprodukcj\u0105 kobiecego znikni\u0119cia, wychodz\u0105c od medialnego obiegu sprawy zagini\u0119cia Iwony Wieczorek. Dokumentalnym punktem wyj\u015bcia s\u0105 archiwa cyfrowe i afektywne: monitoring, reporta\u017ce, podcasty true crime, internetowe spekulacje oraz oddolne praktyki rekonstruowania narracji. Materia\u0142 traktujemy nie jako transparentne \u015bwiadectwo prawdy, ale jako pole projekcji spo\u0142ecznych fantazmat\u00f3w, reprodukcji przemocy symbolicznej oraz fetyszyzacji kobiecego zagini\u0119cia. Projekt odwo\u0142uje si\u0119 r\u00f3wnie\u017c do zjawiska ,Missing White Woman Syndrome”; – mechanizmu medialnej nadwidzialno\u015bci zagini\u0119\u0107 m\u0142odych kobiet, kt\u00f3rych historie staj\u0105 si\u0119 przedmiotem afektywnej konsumpcji, spo\u0142ecznej identyfikacji i spektakularizacji.
Projekt koncentruje si\u0119 na figurze znikni\u0119cia rozumianej zar\u00f3wno jako do\u015bwiadczenie egzystencjalne, jak i potencjalny gest odmowy wobec re\u017cim\u00f3w widzialno\u015bci, przemocy i spo\u0142ecznych oczekiwa\u0144. Interesuje nas moment, w kt\u00f3rym brak informacji o losie zaginionej zostaje przej\u0119ty przez zbiorow\u0105 wyobra\u017ani\u0119, a historia konkretnej osoby zaczyna funkcjonowa\u0107 jako medialny mit,\u00a0 przemoc wobec kobiet staje si\u0119 rozrywk\u0105 i emocjonalnym produktem.
Formalnie projekt sytuowany jest na pograniczu wyk\u0142adu performatywnego, sztuki konceptualnej i performatywnego researchu. Tw\u00f3rczynie analizuj\u0105 etyk\u0119 reprezentacji oraz napi\u0119cie mi\u0119dzy empati\u0105 a spektaklem, pytaj\u0105c o mo\u017cliwo\u015b\u0107 tworzenia herstorii, kt\u00f3ra nie reprodukuje mechanizm\u00f3w sensacji, afektywnej eksploatacji i symbolicznej przemocy<\/p>\n
Julia Dziworska \/ Marta Malikowska \/ Magdalena \u017bak \/ Marta Szlasa-Rokicka<\/strong>
,,C\u00f3rki ksi\u0119dza” to interdyscyplinarny projekt teatralny na granicy dokumentu, video artu i perfomansu. Opowiada o problemie dzieci narodzonych z potajemnych romans\u00f3w ksi\u0119\u017cy – o wykluczeniu, tabu strachu i poczuciu winy. Projekt b\u0119dzie oparty na prywatnej historii rodziny Malikowskich, reporta\u017cu „My, dzieci ksi\u0119\u017cy” Marty Abramowicz oraz ksi\u0105\u017cce Marty Glanc pt. ,,C\u00f3rka
ksi\u0119dza”<\/p>\n
Nowy Teatr im. Witkacego w S\u0142upsku<\/strong>
Kalina Jagoda D\u0119bska \/ Kuba Mielewczyk \/ Julia Koper<\/strong>
\u201eAtlas obecno\u015bci\u201d to projekt dokumentalno-performatywny inspirowany spotkaniami z kolumbijskimi migrantami mieszkaj\u0105cymi w S\u0142upsku i okolicach. Punktem wyj\u015bcia sta\u0142a si\u0119 osobista historia podr\u00f3\u017cy ze S\u0142upska do Gdyni, podczas kt\u00f3rej spotka\u0142am m\u0142odego ch\u0142opaka z Kolumbii, pr\u00f3buj\u0105cego odnale\u017a\u0107 si\u0119 w Polsce w \u015brodku zimy. Kolejne spotkania i rozmowy ujawni\u0142y mi rosn\u0105c\u0105 obecno\u015b\u0107 spo\u0142eczno\u015bci latynoameryka\u0144skiej na Pomorzu oraz proces tworzenia nowych relacji, rodzin i wsp\u00f3lnot.
Interesuje mnie zderzenie kultur: ciep\u0142a, otwarto\u015bci i energii kojarzonej z kultur\u0105 kolumbijsk\u0105 z do\u015bwiadczeniem biedy, przemocy i migracji, a tak\u017ce z polsk\u0105 codzienno\u015bci\u0105, bardziej ch\u0142odn\u0105, ekonomicznie trudn\u0105, ale daj\u0105c\u0105 wzgl\u0119dne poczucie bezpiecze\u0144stwa. Projekt b\u0119dzie pr\u00f3b\u0105 stworzenia emocjonalnego atlasu miasta budowanego z rozm\u00f3w, historii m\u00f3wionych,
wiadomo\u015bci g\u0142osowych, muzyki i materia\u0142\u00f3w audio. Inspiracj\u0105 sceniczn\u0105 jest dla nas r\u00f3wnie\u017c forma telenoweli.
Podczas rezydencji, wsp\u00f3lnie z aktorami Teatru Nowego im. Witkacego w S\u0142upsku, chcia\u0142abym rozpocz\u0105\u0107 prac\u0119 nad performatywn\u0105 form\u0105 na styku dokumentu, eseju i performansu. Research rozwijany b\u0119dzie we wsp\u00f3\u0142pracy z Mauro Calder\u00f3nem oraz Dominik\u0105 Matejko.<\/p>\n