PO CO PSUĆ I TAK JUŻ ZŁĄ ATMOSFERĘ
Tekst i dramaturgia: Krzysztof Szekalski
Reżyseria: Aleksandra Jakubczak
Scenografia: Monika Nyckowska
Muzyka: Daniel Pigoński
Obsada: Anna Kłos-Kleszczewska, Michał Czachor, Mateusz Łasowski, Sebastian Perdek
Konsultacja dramaturgiczna: Michał Wybieralski
Projekt plakatu: Agata Baumgart
Produkcja: Fundacja Teatru BOTO
Koprodukcja: Międzynarodowy Festiwal Teatralny „Konfrontacje” w Lublinie
Premiera: 26 września 2015 r., Bemowskie Centrum Kultury (w ramach projektu Warszawa.doc)
Projekt narodził się podczas Festiwalu i Rezydencji Artystycznej Sopot Non-Fiction we wrześniu 2014 r. Nosił wtedy tytuł „Poznań: miasto otwarte” i był próbą stworzenia portretu Poznania, jego politycznych, biznesowych i kulturalnych elit. Na podstawie materiałów dokumentalnych autorzy próbowali przedstawić chór elit i mieszczan poklepujących się wzajemnie po plecach, który wytwarza język i sposób dyskusji betonujący miasto i jego społeczność.

W kolejnej fazie projektu pt. „Po co psuć i tak już złą atmosferę” głównym tematem stała się sprawa Wojciecha Kroloppa i jego chóru, która ma szansę stać się soczewką skupiającą nurtujące nas problemy. Wielopiętrowa zmowa milczenia, z jaką mieliśmy do czynienia w przypadku tej sprawy, związane z nią mechanizmy wyparcia, szukania wymówek, budowania pozornego spokoju w imię partykularnych interesów lub tak zwanych wyższych wartości są podstawą do pytań o kategorie winy i odpowiedzialności, o realne i symboliczne konsekwencje ukrywania niewygodnej prawdy, wreszcie o procesy stwarzające i podtrzymujące zamknięty system ochronny wokół jawnie czynionego zła.

Sytuacje, na kanwie których oparty jest spektakl wydarzyły się w konkretnym miejscu i czasie. Czy jednak możemy mieć pewność, że gdzie indziej się nie powtórzą?